ქიმიის ტერმინთა განმარტებითი ლექსიკონი

 

Nuclear magnetic resonance spectroscopy, (NMR) ბირთვულ-მაგნიტური რეზონანსის სპექტროსკოპია (ბმრ)
Analytical chemistry ანალიზური ქიმია

Measurement principle of spectroscopy to measure the precession of magnetic moments placed in a magnetic induction based on absorption of electromagnetic radiation of a specific frequency by an atomic nucleus.

Note 1: Nuclei having a suitable magnetic moment include 1H, 13C, 15N, 19F, 31P.

Note 2: The technique is used as a method of determining structure of organic molecules, or as a mechanism for quantification.

სპექტროსკოპიაში არსებული გაზომვის პრინციპი, რომელიც გამოიყენება ინდუქციურ  მაგნიტურ  ველში მოთავსებული მაგნიტური მომენტების ეკრნირების დასაფიქსირებლად, რაც აეფუძნება ატომბირთვის მიერ გარკვეული სიხშირის ელექტრომაგნიტური გამოსხივების შთანთქმას.

შენიშვნა 1: შესაბამისი მაგნიტური მომენტის მქონე ბირთვებია: 1H, 13C, 15N, 19F, 31P.

შენიშვნა 2: მეთოდი გამოიყენება ორგანული მოლეკულების სტრუქტურის დასადგენად ან რაოდენობრივი განსაზღვრისათვის.

Source | წყარო:

D. B. Hibbert, Compendium of terminology in analytical chemistry. Cambridge: Royal Society Of Chemistry, 2019