ელიზბარ ელიზბარაშვილი: გრინიარის ინსტრუმენტი – „კვნესის ვოლტორნი…“

მუსიკალური სმენა ისეთივე თანდაყოლილი ნიჭია, როგორიც ლექსის წერის ან ხატვის უნარი. მე ეს ნიჭი არ დამყვა. დიდად არც ვდარდობ. რასაც არ ეშველება, იმაზე დარდს რა აზრი აქვს. ვუსმენ მუსიკას, ვაფასებ, თუმცა ისევე აღვიქვამ, როგორც დალტონიკი – ფერებს. ვერც ისინი ხედავენ ჩვენსავით შვიდ სხივს, მაგრამ ხომ აქვთ ფერადი სამყაროს თავისეული აღქმა? ჰოდა, მეც ასე ვარ მუსიკაში, მისი „გაგების“ ჩემი „წესები“ გამოვიგონე…

პირველი ჰანგი, რომელიც მახსენდება, დედის „იავნანაა“, ჩემს უმცროს ძმას რომ უმღეროდა ხოლმე. მაგრამ არც „იავნანას“ აღქმას სჭირდება დიდი მუსიკალური სმენა და არც სიმღერას – დიდი ვოკალური მონაცემები. მას სხვა დატვირთვა აქვს, ყმაწვილობაში – რულს, ხოლო დიდობაში ჟრუანტელს რომ გგვრის…

პირველი ინსტრუმენტი კი, რომელმაც მუსიკალურ სამყაროს მაზიარა, VEF-12 იყო – საბჭოთა ლატვიის ერთ-ერთი პირველი თაობის ტრანზისტორული რადიო, რომელსაც რადიოტრანზისტორს ან პირდაპირ ტრანზისტორს ეძახდნენ.

სტატია სრულად იხილეთ ინტერნეტგაზეთ mastsavlebeli.ge-ზე

  

გამოქვეყნებულია: 30-04-2018




უკან დაბრუნება 

 

 

 

ვეძებ ქიმიკოსს

ვეძებ თემატიკას

ვეძებ ფრაზას